این تحلیل می‌گوید حذف اروپا از روند دیپلماسی ایران، نتیجه همزمان بی‌اعتنایی ترامپ، فوریت امنیتی کشورهای منطقه و فرسایش اعتبار خود اروپا است. اروپا پس از ناتوانی در حفظ برجام، شکست اینستکس، همراهی با فشارهای آمریکا و نگاه امنیتی پس از جنگ اوکراین، اعتماد تهران را از دست داد. نویسنده معتقد است اروپا برای بازگشت به خاورمیانه باید از زبان نظامی فاصله بگیرد و بر دیپلماسی، بازسازی، تجارت، زیرساخت و محیط‌زیست تکیه کند.
دونالد ترامپ اخیراً به‌کرات از دولت‌های منطقه می‌خواهد که در رابطه با اسرائیل از الگوی امارات پیروی کنند و به پیمان ابراهیم بپیوندند. به نظر می‌رسد که ترامپ توافق با ایران را همچون امتیازی برای این کشورها در نظر می‌گیرد که در ازای آن می‌تواند از این دولت‌ها امتیازی را هم مطالبه کند. تصوری که انطباق آن با واقعیت میدانی در منطقه جای پرسش دارد.
کرملین یک بلوک تجاری را به عنوان اولتیماتوم ژئوپلیتیکی علیه ایروان به کار برده است.
دولت ابوظبی به‌گونه‌ای فزاینده از یک سو در حال فاصله‌گیری از شماری از متحدین سنتی خود مانند اسلام‌آباد، افزایش سطح تخاصم با تهران است و از سوی دیگر سطح روابط خود با دهلی‌نو و تل‌آویو را گسترش می‌دهد.
پوتین به‌تازگی دولت ارمنستان را که عضوی از اتحادیه اقتصادی اوراسیا به‌شمار می‌آید، بابت تلاش برای پیوستن به اتحادیه اروپا مورد شماتت قرار داد. به باور پوتین، عضویت همزمان در این دو اتحادیه ناممکن است و ارمنستان باید راه خود را برگزیند. تهدیدهای پوتین از جهاتی یادآور تهدیدهایی است که علیه اوکراین مطرح می‌شدند.
در پی اظهارات دونالد ترامپ درباره پایان محاصره دریایی در برخی آبراه‌های حساس، گزارش‌های میدانی از تداوم محدودیت‌های عملیاتی و هشدار‌های امنیتی حکایت دارد. همزمان، این دوگانگی میان روایت سیاسی و واقعیت میدانی، بار دیگر توجه‌ها را به نقش گلوگاه‌های دریایی در تجارت جهانی و اثر آن بر بازار انرژی جلب کرده است.
محاصره دریایی کشورها تنها بر اقتصاد کشور محاصره‌شده فشار وارد نمی‌کند و از لحاظ نظامی منجر به فرسودگی نیروهای طرف مهاجم نیز می‌گردد.
این مقاله استدلال می‌کند که جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، به‌دلیل تحقق‌نیافتن اهداف اعلام‌شده، به شکستی پرهزینه تبدیل شده است. نویسنده می‌گوید نه نظام ایران فروپاشید، نه توان هسته‌ای، موشکی و پهپادی تهران از میان رفت. در عین حال، ترامپ احتمالاً تلاش می کند این شکست را پیروزی جلوه دهد، اما پذیرش خطا برای او دشوار است؛ زیرا چنین اعترافی تصویر قدرت، شکست‌ناپذیری و جایگاه سیاسی‌اش را تهدید می‌کند.
گزارش اختصاصی وال‌استریت ژورنال، پرده از یک پروژه عظیم و استراتژیک در کرملین برداشته است که هدف نهایی آن فراتر از مرزهای دانش پزشکی متعارف است.
نگرانی شدید آی‌پک از شکاف درون جمهوری‌خواهان، چگونه بر روابط تجاری و اقتصاد خارجی ایران تأثیر خواهد گذاشت؟ آیا این شکاف فرصتی برای چانه‌زنی هوشمندانه تهران ایجاد می‌کند یا برعکس، دیپلماسی را به بن‌بستی پرهزینه و طولانی‌مدت تبدیل خواهد کرد؟
عمان برخلاف برخی کشورهای عربی، همچنان بر سیاست سنتی بی‌طرفی و میانجیگری خود تأکید دارد و حاضر نشده است به بخشی از پروژه فشار حداکثری آمریکا علیه ایران تبدیل شود و همین موضوع عصبانیت ترامپ را برانگیخته است
نخست‌وزیر پاکستان، در حالی به چین سفر کرد که کشورش برای میانجیگری در مناقشه میان ایران و ایالات متحده به دنبال جلب حمایت پکن است. این سفر با هفتادوپنجمین سالگرد برقراری روابط رسمی دیپلماتیک میان دو کشور همزمان شده است؛ فرصتی که انتظار می‌رود دو طرف از آن برای ارتقای روابطِ از پیش نزدیکِ خود بهره ببرند.