منتقدانِ تصمیم ایران برای عدم حضور در شرم‌الشیخ می‌گویند که دیپلماسی برای وقتِ اختلاف است، نه توافق. اگر ایران خود را از صحنه‌های نمادین و بزرگ کنار بکشد، آیا تصمیم‌گیری درباره آینده منطقه در غیاب ایران رقم نمی‌خورد؟ آیا میدان روایت‌سازی، یک‌دست‌تر به نفع رقیب نمی‌شود؟
پس از آنکه پکن محدودیت‌های جدیدی بر صادرات عناصر حیاتی اعمال کرد، ترامپ در واکنشی تند تهدید به افزایش چشمگیر تعرفه‌ها کرد. اکنون، تنها چند هفته مانده به دیدار او با شی جین‌پینگ، دو اقتصاد بزرگ جهان دوباره در آستانه یک جنگ تجاری تمام‌عیار قرار گرفته‌اند.
پایان ائتلاف حزب لیبرال دموکرات ژاپن با شریک کوچک‌ترش، تشکیل یک دولت کارآمد را دشوارتر خواهد کرد
منطقه اکنون در وضعیت «نه جنگ، نه صلح» به سر می‌برد؛ وضعیتی که سیالیت و شکنندگی بی‌سابقه‌ای را رقم زده است. در این برزخ، ایران باید راهبرد خود را نه بر اساس انتظار برای تغییر در سیاست‌های دیگر کشورها، بلکه بر مبنای درک عمیق از تحولات منطقه‌ای و جهانی و با اتخاذ رویکردی مستقل و آینده‌نگرانه تنظیم کند
کشورهای عضو ناتو در حال بررسی پاسخ قاطع‌تری به اقدامات تحریک‌آمیز فزاینده ولادیمیر پوتین هستند.
این توافق توان نظامی ریاض را در برابر اسرائیل و ایران تقویت می‌کند. امضای آن پس از حمله شوک‌آور اسرائیل به قطر در اوایل این ماه، پیامی هشداردهنده برای بازداشتن تل‌آویو از هرگونه حمله بیشتر به کشورهای شورای همکاری خلیج (GCC) است.
سقوط دولت «سباستین لکرنو» پیش از آنکه حتی روز دوشنبه سوگند یاد کند، فرانسه را وارد بحرانی تازه کرده و بازارها را دچار تلاطم کرده است.
در اتاقی در هتلی در نیویورک و در کنار نزدیک‌ترین مشاوران و میانجی‌های آمریکایی، او به پیش‌نویس سندی نگاه می‌کرد که دقیقاً بر خلاف سخنانش بود: وعده‌ای مبهم اما صریح درباره «مسیر قابل اعتماد» به‌سوی تشکیل یک کشور فلسطینی در آینده.
تعهد نظامی ترامپ به قطر با اولویت‌های ژئوپلیتیکی جدید آمریکا هم‌خوان نیست و فرآیند منتهی به این تصمیم، شتاب‌زدگی آن را نشان می‌دهد.
هیچ‌کس در منطقه از مشارکت پنهانی آنکارا در تلاش آمریکا برای برچیدن حماس شگفت‌زده نشده است! اکنون پرسش اصلی این است که اردوغان تا چه اندازه حاضر است برای اثبات مفید بودنش برای واشنگتن پیش برود، حتی اگر به قیمت از بین رفتن جنبش مقاومت تمام شود.
اکنون که چین در افغانستان پس از جنگ نفوذ عمیقی یافته، بعید است پکن اجازه دهد تهدید ترامپ از حد یک اظهار نظر شتاب‌زده فراتر رود، حرفی که نه باید آن را جدی گرفت و نه واقعی دانست.
ترامپ هفته گذشته در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: «همه می‌گویند باید جایزه صلح نوبل را من بگیرم.» او استدلال کرد که خودش و آمریکا هیچ‌گاه بابت توافق‌های ابراهیم که در دوران ریاست‌جمهوری اول او در سال ۲۰۲۰ روابط دیپلماتیک اسرائیل با چند کشور عربی را عادی کرد، اعتبار و تقدیری دریافت نکرده‌اند.