
یکی از چالشهای اصلی نظام بودجهریزی کشور، تخصیص غیرهدفمند منابع است که منجر به اتلاف اعتبارات میشود.
اگر بودجهریزی مبتنی بر عملکرد بهطورجدی اجرا شود، دستگاهها موظف خواهند بود نتایج مشخص و قابلاندازهگیری ارائه دهند.
بودجهریزی مبتنی بر عملکرد نوعی نقطهزنی دقیق در تخصیص اعتبارات ایجاد میکند؛ به این معنا که هر ریال بودجه باید در ازای تحقق شاخصهای معین و قابلارزیابی هزینه شود.
مجلس در بررسی لوایح بودجه سالانه همواره بر لزوم حرکت به سمت بودجهریزی مبتنی بر عملکرد تأکید داشته و از دولت انتظار دارد این موضوع را در دستور کار قرار دهد.
اجرای چنین مدلی نهتنها موجب کاهش هزینههای اضافی خواهد شد، بلکه اعتماد عمومی به نحوه مدیریت منابع ملی را نیز تقویت میکند.
حرکت به سمت بودجهریزی مبتنی بر عملکرد، یکی از ابزارهای کلیدی برای افزایش کارآمدی در تخصیص اعتبارات است.