
روابط ایران و روسیه در سالهای اخیر به یکی از محورهای اصلی سیاست خارجی تهران تبدیل شده است؛ روابطی که بر پایه ضرورت همکاری در برابر فشارهای خارجی، تقویت چندجانبهگرایی و بهرهگیری از ظرفیتهای ژئوپلیتیکی دو کشور شکلگرفته است.
ایران با قرارگرفتن در مسیر کریدورهای مهم شمال - جنوب و شرق - غرب، نقشی کلیدی در اتصال اوراسیا به آبهای آزاد ایفا میکند و همکاری با روسیه میتواند این ظرفیت را به یک مزیت پایدار در سیاست خارجی و اقتصاد منطقهای تبدیل کند.
همکاری تهران و مسکو تنها به تقویت روابط دوجانبه محدود نمیشود، بلکه به شکل مستقیم در افزایش همگرایی منطقهای نیز تأثیر دارد.
جمهوری اسلامی ایران در شاهراه ژئوپلیتیکی قرار گرفته است؛ شاهراهی که حدود ۹ کریدور منطقهای میتوانند از مزیتهای آن بهرهمند شوند.
کشورهایی مانند هند، پاکستان و برخی کشورهای جنوبی خلیجفارس نیز در زنجیره بهرهمندی از این کریدورها قرار دارند و این موضوع یک منفعت چندجانبه را نوید میدهد.
قدرتهای نوظهور مانند ایران، روسیه و چین و برخی کشورهای مهم منطقه، همکاریهای اقتصادی، تجاری، بازرگانی و حملونقلی را به نفع خود میدانند و همین موضوع باعث شده روند تحرکات مشترک میان آنها شدت یابد.