محروميت كارگران زغالسنگ كرمان در سایه بی تدبیری مسؤلان/كار در عمق ۸۰۰ متري زمين/ سياهي زغال بر چهره بي تدبيري
پابدانا يكي از شهرهاي كارگري كرمان است كه در مجاور معادن زغالسنگ بنا شده و هزاران نفر كارگر در يكي از قديمي ترين معادن كشور در انتظار روزهاي بهتر هستند. 
به گزارش آرانیوز،بارها از محروميت كارگران زغالسنگ كرمان گفته شده است، از ريزش تونل‌ها و حوادثي مانند معدن باب نيزو، سختي كار، فروش نرفتن زغالسنگ و خصوصي سازي و عدم پرداخت به موقع دست مزد و...
اما گويي داستان كارگران معادن زغالسنگ كرمان با خصوصي سازي نه تنها بهتر نشده بلكه دل نگراني‌هاي اين مردان زغالي بيش از گذشته شده است.
طي ماه اخير كارگران معادن كرمان بارها در خواست رسيدگي به مشكلاتشان را به گوش مسئولان رساندند و در اين ميان رسانه‌هاي معاند در حالي كه حتي نمي‌دانند درد اين كارگران چيست به جوسازي در خصوص وضعيت آنها پرداختند.
وعده‌هايي براي حل مشكلات كارگران
حالا مسئولان با حضور چند باره در جمع معدنكاران، برخي از خواسته‌هاي آنها كه در استان قابل رفع بود را پيگيري كردند؛ جلسات متعددي با حضور كارگران و معدنكاران برگزار شده و قول‌هايي براي رفع برخي از مشكلات گرفته شده و وعده‌هايي نيز براي پيگيري ساير مطالبات معدنكاران در سطوح بالاتر داده شده است.
براي اينكه از نزديك در جريان مشكلات آنها قرار گيرم به يكي از شمالي ترين شهرهاي كرمان يعني پابدانا رفتم.
صحبت‌هايي در مورد خصوصي سازي و يا پيمانكاري، آنها را نگران آينده شأن كرده است؛ سال‌ها در اين معادن عرق ريخته‌اند و اميدوارند آينده‌اي بهتر پيش رو داشته باشند
پابدانا يكي از شهرهاي كارگري استان كرمان در مجاور معادن زغال سنگ محسوب مي‌شود، ۱۴۰ كيلومتر تا شهر كرمان فاصله دارد، جاده پر پيچ و خم و كوهستاني است، اين جاده همزمان با فعال شدن معادن براي حمل و نقل زغال سنگ به ايستگاه راه آهن براي انتقال زغال به اصفهان ساخته شده است و با استانداردهاي امروزي آنچنان سازگار نيست.
بعد از چند ساعت به پابدانا مي‌رسم شهري كوهستاني با مردماني كه اكثراً در معادن كار مي‌كنند، پاي درد دل اين مردم مي‌نشينم و از آنها مي‌خواهم مشكلاتشان را برايم بازگو كنند.
بافت جمعيت منطقه اكثراً بومي نيستند و مي‌توان از اكثر اقوام ايران خانوارهايي را مشاهده كرد اما همگي هم دل و يكصدا براي افزايش توليد در معادن كار مي‌كنند و البته توقعاتي هم دارند، اكثراًً براي كار در معادن راهي اين شهر كوچك شده‌اند، سال جهش توليد است و همگي انتظار دارند مسئولان براي افزايش توليد معادن و در نتيجه رونق ساخت و ساز و استخراج معادن تلاش كنند اما.
اما به گفته يك زن سالخورده كه همسرش و پسرانش در معادن كار مي‌كنند «ساله به سال دريغ از پارسال».
مسئولان معادن به جاي اينكه به فكر بهتر شدن روند كار و رفع موانع توليد باشند به فكر كمتر شدن هزينه‌هاي خودشان هستند.
ما اگر مشكلي داريم خودمان حلش مي‌كنيم همان گونه كه در ۴۰ سال گذشته در انقلاب اين كار را انجام داديم
وارد خانه يكي از معدنكاران مي‌شوم، مردان خانه به معدن رفته‌اند و مادري سالخورده در خانه كوچك اما با صفا حضور دارد، وي اول صحبت‌هايش مي‌گويد ما گلايه دارم اما گلايه ما بايد در كشور خودمان حل شود و نمي‌خواهم حرفم سر از رسانه‌ها بيگانه در آورد. ما اگر مشكلي داريم خودمان حلش مي‌كنيم همان گونه كه در ۴۰ سال گذشته در انقلاب اين كار را انجام داديم و پاي انقلاب ايستاده‌ايم اينجا ديار سردار سليماني است و دست به زانوي خودمان مي‌گذاريم و بلند مي‌شويم.
وي مي‌گويد: اول از اينكه چرا حرف‌هاي ما از شبكه‌هاي معاند سر در آورد ناراحتيم، ما مردمي انقلابي هستيم كه به كشور و آرمان‌هايمان علاقه داريم بسياري از اين خانواده‌ها شهيد داده‌اند و تا آخرين نفس براي رسيدن به ارزش‌هايشان ايستاده‌اند، ما نمي‌خواهيم حرف‌هايمان از شبكه‌هاي خارجي پخش شود و حكايت ما با دروغ‌هاي بي اساس اين رسانه‌ها گره بخورد.
اگر چرخ معدن بچرخد چرخ زندگي ما هم مي چرخد
وي مي‌افزايد: مردان ما صبح تا شب در اين معادن كار مي‌كنند، اميد ما رونق توليد اين معادن و در نتيجه گردش چرخ‌هاي اقتصاد كشور و در نهايت چرخ‌هاي زندگي خودمان است. اگر اين معادن فعال باشند يعني ما هم كار داريم و نان سرسفره هايمان مي‌آيد.
در عمق ۵۰۰ تا ۸۰۰ متري زمين ميان گرد و غبار زغال كار مي‌كنيم
يك مرد جوان از اهالي همين محله وارد بحث مي‌شود و مي‌گويد: در گرماي هواي اين روزها مردم با كولر و يا بدون كولر در محل كارشان در حال فعاليت هستيد اما ما بايد با بيل و كلنگ با استفاده از آسانسور به عمق ۵۰۰ تا ۸۰۰ متري برويم و در ميان گرد و غبار در حالي كه از برخي از تونل‌ها به صورت دراز كش جلو مي‌رويم زغال سنگ را از عمق كوه‌ها خارج مي‌كنيم.
نگاهي به دغدغه معدنكاران
اسماعيل مي‌گويد: نگراني ريزش معدن و تجمع گاز متان هم هميشه وجود دارد، در اين شرايط نبايد نگران معيشت و آينده باشيم اما قراردادهاي ما يكساله است و اكثراً بيمه نداريم و طرح طبقه بندي مشاغل هم در معادن اجرا نمي‌شود.
اين جوان مي‌گويد: متأسفانه همين وضعيت را هم نمي‌خواهند حفظ كنند، مي‌خواهند ما را زير نظر شركتهاي پيمانكاري ببرند در گذشته هم اين وضعيت را تجربه كرده‌ايم ۳۰ روز كار مي‌كرديم و ۲۰ روز بيمه براي ما رد مي‌كردند.
مردي ديگر مي‌گويد: در قراردادهاي ما به جاي اينكه بنويسند انجام كار معين مي‌نويسند كارگر قانون كار، كارگران مي‌خواهند وضعيت قرار دادهايشان اصلاح شود.
ميثم مي‌گويد: حقوق ما بسيار ناچيز است و خبري از اضافه كار نيست در بهترين حالت بالاي قرار داد ما مي‌نويسند انجام كار معين كه هر سال در صورت صلاحديد تمديد مي‌شود.
اكثر كارگران سختي كار دريافت نمي‌كنند / ريه‌هايمان از كار افتاده است
اكبر ديگر كارگر مي‌گويد: به دليل آلودگي بالاي معادن زغال سنگ اكثر كارگران بعد از چند سال دچار مشكلات جدي ريه مي‌شوند و از كار خارج مي‌شوند اما بيمه ما در گذشته به درستي ثبت نشده و با مشكل مواجه مي‌شويم.
وي مي‌گويد: مهمترين نگراني ما واگذاري معادن به بخش خصوصي و عدم رعايت قانون طبقه بندي مشاغل است، واگذاري معادن به پيمانكار عملاً جلوي توليد را مي‌گيرد و كارگر را با فشارهاي بيشتر مواجه مي‌كند.
اين كارگر مي‌گويد: امكانات ايمني لازم نيز در معادن وجود ندارد و اكثر وسايل مستهلك شده‌اند در اين شرايط بايد كار كنيم و برخي از موارد هم حقوق ما هر چند ماه يك بار پرداخت مي‌شود.
وي با اشاره به اينكه رهبر انقلاب امسال را سال جهش توليد اعلام كرده‌اند گفت: انتظار داريم از معادن و كارگران حمايت شود نه اينكه ما را به شركتهاي پيمانكار بسپارند و بعد از سال‌ها كار كردن به بهانه‌هاي واهي كارگران را از كار بيكار كنند در اين سن من كجا و چگونه كار پيدا كنم؟
انتظار داريم از معادن و كارگران حمايت شود نه اينكه ما را به شركتهاي پيمانكار بسپارند و بعد از سال‌ها كار كردن به بهانه‌هاي واهي كارگران را از كار بيكار كنند
حرف‌هاي كارگران تمامي ندارد اما خورشيد در حال غروب كردن است و راه برگشت طولاني در اطراف جاده مي‌توان معادن و توده‌هاي زغالي كه روي هم انباشت شده‌اند مشاهده كرد.
اين زغال‌ها قرار است سوخت كوره‌هاي كارخانه‌هاي فولاد را تأمين كنند و چرخ صنعت را بچرخانند اما سالهاست چرخ زندگي كارگراني كه زغال‌ها را از دل زمين خارج مي‌كنند به سادگي نمي چرخد و كارگران نگران آينده هستند.
كارگران معدن هم شيفت اول كار را تمام كرده‌اند و در ميني بوس هاي آبي رنگ در حال بازگشت به خانه هستند.
طي روزهاي اخير مسئولان با نماينده كارگران جلسات مشتركي را با مسئولان استاني و گاه كشوري برگزار كرده‌اند و وعده‌هايي براي حل مشكلات شنيده‌اند، مسئولان هم مي‌گويند هر چه در اختيار ما باشد در استان انجام مي‌دهيم اما بسياري از خواسته‌هاي كارگران بايد در پايتخت رفع شود كه از آن جمله مي‌توان به طرح طبقه بندي مشاغل اشاره كرد.
