ظرفیت‌های پیدا و پنهان اقتصاد دریا محور در ایران/ «چابهار» انتخابی طلایی برای توسعه
توسعه «دریامحور» که اخیرا بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته، ضرورتی بی بدیل در تحقق اقتصادی پویا و مقاومتی برای استان هایی چون سیستان و بلوچستان و بدنبال آن کشورمان است 
به گزارش آرانیوز، در دهه‌های اخیر، وابستگی بیش از حد بودجه دولت‌ها به درآمدهای نفتی موجب تشدید برون زا و تک محصولی شدن اقتصاد کشور و آسیب پذیری بیش از پیش آن در مقابل تکانه‌های ناشی از نوسانات قیمت نفت شده؛ نوساناتی که اخیراً با گسترش دامنه تحریم‌های ظالمانه علیه کشور (به عنوان عامل خارج از کنترل نظام سیاستگذاری و تصمیم گیری) شکل بحرانی‌تری به خود گرفته و تأثیر مستقیمی بر عرصه‌های گوناگون و کلان اقتصادی از جمله قیمت ارز، تورم، میزان تولید ناخالص داخلی و … گذاشته است.
هر چند بروز این شرایط از سال‌ها قبل و حتی پیش از تدوین اولین برنامه ۵ ساله توسعه قابل پیش بینی بود، اما درد رهایی از اعتیاد به استخراج و فروش نفت باعث می‌شد تا دولت‌ها توجه چندانی به این مسئله نداشته باشند و فرصت زیادی را برای برنامه ریزی، ظرفیت سازی و تغییر در ترکیب سبد بودجه کشور از دست بدهند. با این حال اگرچه امروز دل کندن از نفتی که با توجه به دشواری‌هایش برای فروش، دیگر همچون گذشته چندان عوایدی برای اقتصاد کشور ندارد، کمی دشوار به نظر می‌رسد اما هستند هنوز راه‌هایی که توجه به آنها می‌تواند تأثیر بسزایی در کاهش وابستگی اقتصاد کشور به نفت داشته باشد که «ترانزیت» از جمله مهم‌ترین آن هاست.
نتایج تحقیقات و بررسی‌های صورت گرفته در جهان حاکی از آن است که توسعه بخش ترانزیت در درازمدت می‌تواند تأثیر به سزایی بر صادرات غیرنفتی کشورها داشته باشد؛ اکثر اقتصاددانان دنیا بر این باورند که سرمایه گذاری کشورهای امن و تأثیرگذار در بخش ترانزیت، علاوه بر ارزآوری و رونق کسب و کار به افزایش صادرات و به تبع آن رشد سیاسی_ اقتصادی کشورها نیز منجر می‌شود.
از مجموع ۳ کریدوری که کارشناسان سازمان ملل برای حمل و نقل جهانی پیش بینی کرده‌اند، ۲ کریدور از ایران می‌گذرد
همانطور که می‌دانید کشور ما با ثبات ترین، پیشرفته‌ترین، قدرتمندترین و پرجمعیت‌ترین کشور حوزه خلیج فارس است. علاوه بر این از مجموع ۳ کریدوری که کارشناسان سازمان ملل برای حمل و نقل جهانی پیش بینی کرده‌اند، ۲ کریدور از ایران می‌گذرد که ما را قادر به ایفای نقش رابط میان کشورهای تولیدکننده و بازارهای مصرف می‌کند؛ وجود این مزیت‌ها در عرصه تجارت مواردی است که از مهم‌ترین فاکتورهای هر کشور برای رشد اقتصادی در بخش بازرگانی خارجی به حساب می‌آید.
در این میان، نقش بنادر به عنوان یکی از شاخص ترین ارکان تحقق این مهم، بسیار برجسته و غیر قابل انکار است؛ امتیازی که خوشبختانه کشور ما به لطف قرار گیری در منطقه‌ای ویژه و بهره مندی از بیشترین امتداد خطوط ساحلی و پهنه دریایی در منطقه و بنادر متعدد در شمال و جنوب، پتانسیل بالایی در این زمینه دارد. در ایران ۱۱ بندر با ظرفیت متفاوت و پسکرانه های مختلف فعالیت می‌کنند اما گل سرسبد این بنادر، چابهار است. این بندر در جنوب سیستان و بلوچستان، در کرانه دریای مکران واقع است و تنها بندر اقیانوسی کشور است که ایران را از طریق خلیج عدن و دریای عرب به اقیانوس هند متصل می‌کند.
چرا چابهار؟
عمق مناسب دریانوردی برای پهلوگیری کشتی‌های تجاری، کوتاه بودن مسافت دریایی، خارج بودن از منطقه بحرانی خلیج فارس، دسترسی مناسب به آب راه‌های آزاد و اهمیت سوق الجیشی و ژئوپلیتیک این بندر استثنایی از یک سو و ظرفیت‌های خالی و فرصت‌های سرمایه گذاری فراوانی که در آن برای سرمایه گذاران داخلی و خارجی به وجود آمده از سویی دیگر باعث شده تا نه تنها ایران، بلکه بسیاری از کشورهای دیگر از جمله افغانستان، هند، پاکستان، چین و حتی روسیه نیز برای تجارت و ترانزیت کالاهای خود به این بندر چشم بدوزند.
علاوه بر این، قرار گرفتن چابهار در مسیر ۲ کریدور بین المللی باعث شده تا این بندر بی همتا، پتانسیل تبدیل شدن به بازار هدف برای قریب به ۴۰ درصد جمعیت جهان را داشته باشد و بهترین و بهینه‌ترین بستر برای توسعه تجارت و حمل و نقل در آن فراهم شود. نقطه‌ای استراتژیک که هم به عنوان یکی از حساس‌ترین چهارراه‌های کریدور شمال_ جنوب، راه ترانزیتی روسیه، CIS و دیگر کشورهای شمال اروپا به کشورهای حوزه اقیانوس هند را نسبت به بندرعباس، ۳۴۰ مایل نزدیک تر می‌کند و امکان ارتباط شأن با خلیج فارس و پهنه‌های جنوبی آسیا را هم فراهم می‌سازد و هم یکی از مهم‌ترین راه‌های کریدور شرق_ غرب و جنوبی ترین راه این کریدور به حساب می‌آید.
