فضای رسانهای که تا چند روز پیش از نهایی شدن توافق میان ایران و آمریکا و انتظار برای امضای نهایی دونالد ترامپ خبر میداد، اکنون با واقعیتهای پیچیدهتری روبهرو شده است. روند تحولات نشان میدهد که مسیر دیپلماسی همچنان با موانع جدی و ابهامات فراوان گره خورده است. 
بر اساس گزارش رسانههایی چون نیویورکتایمز و اکسیوس، رئیسجمهور آمریکا از تأیید متن اولیه توافق خودداری کرده و خواستار اعمال اصلاحاتی در آن شده است. عمده نگرانیها و درخواستهای بازنگری واشینگتن پیرامون نحوه آزادسازی منابع مالی ایران، تعیین تکلیف دقیق ذخایر اورانیوم غنیشده و عبارات مرتبط با امنیت تنگه هرمز است. با وجود برگزاری نشست در اتاق وضعیت کاخ سفید، خروجیها نشان میدهد که دولت آمریکا پیش از امضای نهایی، به دنبال تنظیم سختگیرانهتر بندهای کلیدی توافق است.
در سوی مقابل، مقامات تصمیمگیر در تهران نیز با قاطعیت اعلام کردهاند که زیر بار توافقی بدون تضمینهای ملموس و عملی نخواهند رفت. محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس، با تأکید بر بیاعتمادی مطلق به وعدههای طرف مقابل، 3محور اساسی رویکرد ایران را تشریح کرده است:
1. امتیازات نه با گفتوگو، بلکه با قدرت میدانی و موشکی به دست میآیند.
2. معیار ارزیابی تنها رفتار عملی است و هیچ اقدامی پیش از طرف مقابل انجام نخواهد شد.
3. پیروز توافق کسی است که برای شرایط تقابل در فردای توافق آمادهتر باشد.
همچنین، تیم مشاوران هیئت مذاکرهکننده ایرانی تأکید دارند که شکافهای عمیقی میان دو طرف وجود دارد و هیچ توافق نهایی شکل نگرفته است. از نگاه تهران، $3$ سناریوی محتمل برای آینده شامل «توافق عزتمندانه»، «جنگ بزرگ» و «وضعیت نه جنگ، نه صلح» است که سناریوی سوم فرسایشیترین حالت ارزیابی میشود.
در مجموع، با وجود برخی خوشبینیهای اولیه در رسانهها، شواهد نشان میدهد که اختلافات راهبردی بر سر تحریمها، مسائل هستهای و امنیت منطقهای همچنان پابرجاست و آنچه اکنون جریان دارد، نه پایان یک منازعه، بلکه دور جدیدی از آزمون ارادههای سیاسی میان تهران و واشینگتن است.
خبرنگار: حسام دیانت مهر